Ter nagedachtenis aan Kira

Onze geliefde Kira is over de regenboogbrug gegaan.

Kira lijdt al enkele jaren aan artritis, en we hebben het nauwlettend in de gaten gehouden.

Koudere dagen waren altijd moeilijker vanwege de kou en de vochtigheid.

Kira is (was… het is nog moeilijk te beseffen) een ongelooflijk sterke vrouw, met een gouden hart en een lichaam van staal. Niet omdat haar lichaam sterk was, maar omdat ze nooit om haar pijn en ongemak gaf.

Ondanks alles toonde Kira nooit enige tekenen van chagrijnigheid of agressie. Ze was altijd vrolijk naar alle mensen, speels, koppig en ongelooflijk evenwichtig met andere dieren. Ze heeft AL onze dieren grootgebracht en we hebben ons leven met en om haar heen opgebouwd.

Haar artritis was veel te veel achteruitgegaan om enige levenskwaliteit te hebben, maar ze liet het nooit zien. Ze bleef alles doen met haar gekke glimlach, oren naar beneden zoals een puppy en haar grappige bewegingen; evenals stevig zijn wanneer nodig en iedereen op zijn plaats zetten. Ze was niet groot (voor haar ras), ze woog 23 kg, maar ze wist dat respect niet met grootte wordt verdiend, maar met karakter. En wat had ze een karakter.

Na het opmerken van een langere kreupelheid hebben we haar voor een controle meegenomen en toen ontdekten we hoe ver haar toestand was verslechterd. De dierenarts kon niet geloven dat ze nog steeds kon lopen, laat staan dat ze 100% zichzelf was.

Kira was, net als ik, hard voor zichzelf en dacht dat ze het gewicht van de wereld kon dragen, soms vergat ze te focussen op zichzelf.

Kira liet niet alleen een lege plek achter als huisdier, maar ook als familielid, een (enorme) bepalende factor in onze dagen, een roedelleider en als collega.

Ze liet een onuitwisbare indruk achter bij elke persoon die ze ontmoette, zo ongelooflijk speciaal was ze, en ik ben zo dankbaar dat ze dit wist.

Kira werd in ons huis in slaap gebracht, na een wandeling in het park (de eerste wandeling met haar was ook in een park... dit was een mooie toevalligheid); daarna namen we haar mee naar de dierenwinkel om een bot uit te kiezen (ze hield hier altijd van), en zoals gewoonlijk wilde ze slapen na een drukke dag. En dat deed ze… ze sliep, en ze snurkte zelfs, waardoor ze een laatste lach van ons en de aanwezige dierenarts wist te krijgen, en ze ging.

Ze zal voor altijd in onze harten en zielen zijn. Aan haar kan ik alleen maar dank je wel zeggen. 🙏